Bir zamanlar insanlara kolayca güvenen, dostluğu ömürlük, sevgiyi ise kutsal sayan bir gençti. Hayatının en büyük derslerini yabancılardan değil, en yakını bildiklerinden aldı. Dost sandıkları sırtını döndüğünde, sevdiği ise kalbinde açtığı yarayla uzaklaştığında, içindeki masumiyet sessizce değişmeye başladı.
Yaşadığı ihanetler onu yıkmadı; fakat dünyaya bakışını değiştirdi. Bir zamanlar herkese açık olan kapılarını kapatmayı, her söze inanmamayı ve her gülüşün samimiyet taşımadığını öğrendi. Kalbinde hâlâ sevgiye yer olsa da, artık sevginin yanında temkini de taşıyor.
Bugün geçmişine baktığında dostlukların gölgesini, yarım kalmış bir aşkın izlerini ve bunların arasında büyüyen kendi hikâyesini görüyor. Çünkü onu en çok yaralayanlar, aynı zamanda onu en çok değiştirenler oldu. Ve o, sırtındaki görünmez hançer izleriyle yürümeyi öğrenen bir genç olarak hayatına devam ediyor.