Yine akşamını bildiğim bir günün sabahındayım
Mutsuzluğa açılan yorganımı üstümden kaldırıyorum
Yuvamdan, sıcak yatağımdan soğuğa çıkıyorum
Rüyalarım, huzurum, buraya kadarmış, artık uyanıyorum
Monoton sabahlar, sıkıcı öğlenler, yorgun akşamlar
Düşmanım size mutsuz geçen, lanetli günler
Yalnızım, her gün aynı şeyleri yapmaktan bıkkınım
Dostum yok, insanlar çıkarcı, hayata kırgınım
Kimsem yok, ben bu hayat denilen yolda yalnızım
Herkes bilmez beni, ben hayatı kendi içimde yaşarım
Sessiz biri sanarlar beni, ama aslında çığlık atarım
Beni kendime bırak, alıştım, hayatın yükünü yalnız taşırım