Her insan bir kitap gibi. Okunacak ne çok hâli var. Bize katacak ne çok bilgi barındırıyor. Bakış açılarımız da çoğu kez hâle göre şekilleniyor. Bunda mizaç, kişilik, yetiştirilme tarzı gibi koşulların büyük önemi var. Blog yazılarım bu konu üzerinden ilerleyecek. Hayattan taptaze, gerçek hikayeler eşliğinde bir yolculuğa ne dersiniz? Bugun nasibimiz olan hikaye şu şekilde: Ders çıkışı evime gitmek niyetiyle otobüse binmek için durağa geldim. Elinde iki büyük siyah poşet taşıyan bir beyefendinin davranışları dikkatimi çekti. Etrafindaki insanlara karşı gayet kibar, anlayışlı ve empati yapan bir kişilikte gözüküyordu. Örneğin; durakta bekleyen tekerlekli sandalyedeki kızıl saçlı genç bir hanıma, "Geçmiş olsun, Allah şifa versin." dedi. Otobüs geldi bindik. Ben ön sırada boş iki koltuktan birine oturdum. O da yan tarafımdaki koltuklardan birine oturdu. Yaşlıca bir bey de arkamızdan bindi ve ayakta durdu. Kibar bey, Ona boş yerlerden birini gösterip, "Ağabey buraya otur istersen." dedi.O da, "Yok, oturmayacağım." dedi. Arkaya da geçmedi. Kahramanımız elindeki siyah poşetleri ön kapıya yakın oturduğundan dolayı oradaki kapı boşluğuna bırakmıştı. Şoför beyin dikkatini çekti. "Bu sizin özel aracınız değil, lütfen onları başka bir yere koyun." diye ikaz etti. Kibar bey yerinden kalktı, "Tamam ağabey haklısın, hakkını helal et." diye karşılık verdi ve poşetleri alıp arkaya doğru ilerledi. İlerlerken de gayet sakin bir hâli vardı. Sonra ne mi oldu? Bu yazıyı yazmama vesile oldu. Gözlemlerime göre kimse ondan rahatsız olmadı. Sadece onun bu hâlini anlamamış gibi bakıyorlardı. Yadırganan neydi sizce?