Bugün romantik mum ışığının altında yalnız yedim yemeğimi
İki kollu şamdanın tepesinden süzülen mavi alevlerin gölgesiydi
Senin yerin olan ama şimdi boş duran karşımdaki sandalyeyi dolduran
Gözlerini göremeyecek olmamdı, beni yemeğin tadını çıkarmaktan mahrum bırakan
Sen gelmedin, yemeğin öylece kaldı, soğudu masada
Sandalyen boştu, boş kaldı, yerinden oynamadı akşam karşımda
Ya ben, düşünmedin değil mi? Yoktun, mutsuzdum, ağladım gizli de olsa
Belki gelirsin; beklemediğim için üzülürsün diye yemekten almadım tek lokma
Sorun değil, ben zaten yalnızdım, biliyordum hep yalnız kalacaktım
Seninle ne kadar gülsem de belli etmeden içten içe ağlayacaktım
"Neden?" diyeceksin bana; beraber mutluyken neden ağlayacaksın?
Çünkü anlamıştım; sen de önemsemedin, yaralarımı sarmayacaktın