Yaşamak nedir?
Nefes alıp vermek mi, gece uyuyup sabah uyanmak mı, yoksa sadece konuşup hareket etmek mi? Görünüşte hepsi yaşamın parçaları… Ama gerçekten “yaşamak” bunlardan mı ibaret?
Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisini hatırlarız. O piramitte fizyolojik ihtiyaçlardan başlayıp duygulara ve en sonunda kendini gerçekleştirmeye kadar giden bir yol vardır. Ancak bugün düşünürken fark ettim ki Maslow’un gözden kaçırdığı bir gerçek var:
Tüm bu ihtiyaçların temelinde bile daha önce gelen bir şey var: Yaşamanın kendisi.
Duygular olmadan yaşayabilir miyiz? Belki.
Fizyolojik ihtiyaçlarımız karşılanmadan yaşayabilir miyiz? Elbette hayır.
Ama asıl soru şu:
Biz gerçekten yaşıyor muyuz, yoksa sadece hayatta mı kalıyoruz?
Bu noktada “dünya” ile “öteki dünya” arasındaki çizgiye bakmak gerekiyor. Yaşamak, sadece bu dünyada nefes almakla mı sınırlı? Yoksa yaşamak dediğimiz şey, anlam yaratmak, iç huzur bulmak, bizi aşan bir şeyin parçası olduğumuzu hissetmek mi? Belki de yaşamak, iki dünya arasında kurduğumuz görünmez bir köprü…
Kimi insanlar için yaşamak; çalışmak, çabalamak, hedeflere koşmak.
Kimileri içinse yaşamak, bu dünyanın ötesinde bir amaca bağlanmak.
Peki gerçekten hangisi?
Bu dünyada yaşamak mı bizi var eder, yoksa başka bir dünyanın umudu mu?
Belki de cevap tek bir tarafta değil.
Belki yaşamak, iki dünyanın da yükünü ve anlamını aynı anda taşımak…
Hem burada nefes almanın kıymetini bilmek, hem de içimizdeki manevi boşluğa bir anlam aramak.
Sonuç olarak; Maslow’un piramidinin altında “fizyolojik ihtiyaçlar” yazabilir ama piramidin asıl görünmeyen temeli şudur:
Yaşamın varlığı ve yaşama dair sorgulamalarımız.
Çünkü yaşamı sorgulamak bile yaşamanın bir parçasıdır.
Ve belki de bizi insan yapan tam olarak budur.